रामादुपात्तेन महामहिम्ना ह्याथर्वणेनारिविनाशनेन । तदर्जुनास्त्रं व्यधमद् दहन्तं कर्णस्तु बाणैर्निशितैर्महात्मा
sañjaya uvāca |
rāmādupāttena mahāmahimnā hyātharvaṇenārivināśanena |
tadarjunāstraṃ vyadhamad dahantaṃ karṇastu bāṇair niśitair mahātmā mahāmanasvī ||
سنجے نے کہا—تب بلند روح اور عظیم ہمت والے کرن نے پرشورام سے حاصل کردہ نہایت جلیل القدر، دشمن کُش آتھروَن استر کو بروئے کار لا کر، کوروؤں کی فوج کو جلا دینے والے ارجن کے شعلہ زن ہتھیار کو اپنے تیز تیروں سے نشانہ بنا کر توڑ ڈالا اور نیست و نابود کر دیا۔
संजय उवाच
The verse highlights that power in battle is not only personal valor but also disciplined knowledge received through legitimate transmission (guru-lineage). Ethically, it shows how warfare tends to intensify: even a devastating weapon is met with an equally formidable counter, reminding readers of the tragic momentum of conflict.
Arjuna releases a blazing weapon that is burning the Kaurava forces. Karna counters it by employing the Atharvaṇa weapon he learned from Paraśurāma, and with sharp arrows he breaks/neutralizes Arjuna’s missile.