सुरोत्तमैरप्यविषद्मर्दितुं प्रसहा नागेन जहार तद् वृष: । स दुष्टभावो वितथप्रतिज्ञ: पं किक, 0 तमर्जुनस्य
surottamair apy aviṣad mardituṃ prasahā nāgena jahāra tad vṛṣaḥ | sa duṣṭabhāvo vitathapratijñaḥ paṃ kika, 0 tam arjunasya
سنجے نے کہا—وہ صدمہ دیوتاؤں کے برترینوں کے لیے بھی ناقابلِ برداشت تھا؛ پھر بھی اس ناگ نے زور سے اسے چھین لیا۔ بد نیت اور جھوٹی قسم والا وہ سانپ پرتھ (ارجن) کے سر سے وہ تاج لے اُڑا—ارجن کی جنگی تقدیر میں یہ ایک نحوست بھرا موڑ تھا۔
संजय उवाच
The verse underscores an ethical warning: when one acts with duṣṭa-bhāva (malicious intent) and becomes vitatha-pratijña (false to one’s vows), strength and status cannot secure victory; moral failure invites reversal and loss of control.
Sañjaya describes a dramatic moment in the battle where a mighty figure—likened to a bull among men—is forcibly seized and carried off by a Nāga (serpent), and this event is framed as a troubling development connected with Arjuna’s ongoing combat.