ततो<ग्निसदृशं घोरं शरं सर्पविषोपमम् | अश्मसारमयं दिव्यमभिमन्त्रय परंतप:
tato 'gnisadṛśaṃ ghoraṃ śaraṃ sarpaviṣopamam | aśmasāramayaṃ divyam abhimantrya parantapaḥ |
سنجے نے کہا—تب دشمنوں کو جلانے والے پرنتپ ارجن نے ایک دیویہ تیر کو منتر سے مقدّس کیا—جو آگ کی طرح دہکتا، سانپ کے زہر کی طرح مہلک اور بجلی کی کڑک جیسا سخت تھا۔ اس میں رَودْر اَستر کا سنْدان باندھ کر اس نے کرن پر چھوڑنے کا ارادہ کیا۔ اے نریشور! اسی لمحے زمین نے رادھے کے پتر کرن کے رتھ کے پہیے کو پکڑ کر نگل لیا۔
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, human prowess and even divine weapons operate within a larger moral-causal order: decisive moments can turn on forces beyond immediate control, suggesting the interplay of karma, destiny, and the ethical weight of prior actions.
Arjuna prepares and empowers a terrifying divine arrow (linked with the fierce Rudra weapon) to strike Karṇa; at that critical instant, the earth grips Karṇa’s chariot wheel, immobilizing him and setting the stage for the climactic, morally fraught confrontation.