सनागप्त्त्यश्वरथा दिशो दश तथा यथा सिंहहता वनौकस: । जैसे सिंहके द्वारा घायल किये हुए जंगली पशु सब ओर भागने लगते हैं, उसी प्रकार उन नरश्रेष्ठ वीरोंके द्वारा बाणोंसे पीड़ित किये हुए कौरव तथा पाण्डव-सैनिक हाथी, घोड़े, रथ और पैदलोंसहित दसों दिशाओंमें भाग खड़े हुए ।। १३ $ ।। ततस्तु दुर्योधनभोजसौबला: कृपेण शारद्वतसूनुना सह
sanāgapattyaśvarathā diśo daśa tathā yathā siṁhahatā vanaukasaḥ | yathā siṁhena viddhā vanacarāḥ sarvato dhāvanti tathā te nararṣabhaiḥ śarair viddhāḥ kauravapāṇḍavāḥ sainyāḥ hastyaśvarathapattibhiḥ saha daśa diśo vidudruvuḥ ||
سنجے نے کہا—جیسے شیر کے مارے ہوئے جنگلی جانور دسوں سمتوں میں بھاگ کھڑے ہوتے ہیں، ویسے ہی اُن نرश्रेष्ठوں کے تیروں سے زخمی کورو اور پانڈو کے سپاہی ہاتھیوں، گھوڑوں، رتھوں اور پیادوں سمیت دسوں سمتوں میں بدحواس ہو کر بھاگ نکلے۔
संजय उवाच
The verse highlights how quickly collective strength collapses when fear overrides discipline: in adharma-driven conflict, even mighty forces become unstable, and the immediate ethical lesson is the fragility of power that lacks inner steadiness (dhairya) and right purpose (dharma).
Sañjaya describes a sudden rout on the battlefield: struck by the arrows of leading warriors, both Kaurava and Pāṇḍava soldiers—together with elephants, horses, chariots, and infantry—scatter and flee in all directions, compared to wild animals fleeing a lion.