Shloka 9
अथाभवद् युद्धमतीव दारुणं पुन: कुरूणां सह पाण्डुसृञ्जयै: । शरासिशव्त्यृष्टिगदापरश्वधै- नराश्वनागासुहरं भूशाकुलम्,तदनन्तर कौरवोंका पाण्डवों तथा सूंजयोंके साथ पुनः अत्यन्त भयंकर युद्ध होने लगा। वह घमासान युद्ध बाण, खड्ग, शक्ति, ऋष्टि, गदा और फरसोंकी मारसे मनुष्यों, घोड़ों और हाथियोंके प्राण ले रहा था
athābhavad yuddham atīva dāruṇaṃ punaḥ kurūṇāṃ saha pāṇḍu-sṛñjayaiḥ | śarāsi-śakty-ṛṣṭi-gadā-paraśvadhair narāśva-nāgāsuharaṃ bhūśākulam ||
سنجے نے کہا—اس کے بعد کوروؤں کا پانڈوؤں اور سُرنجیوں کے ساتھ پھر نہایت ہولناک جنگ چھڑ گئی۔ تیروں، تلواروں، نیزوں، بھالوں، گداؤں اور کلہاڑوں کے واروں سے وہ انسانوں، گھوڑوں اور ہاتھیوں کی جانیں لینے لگی اور زمین اضطراب میں آ گئی۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of renewed hostility: once war reignites, it becomes indiscriminate, consuming not only warriors but also animals and the wider world, symbolized by the earth itself being shaken. It implicitly warns that adharma-driven conflict multiplies suffering beyond intended targets.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the fighting has flared up again between the Kaurava forces and the Pāṇḍavas allied with the Sṛñjayas. The battlefield turns into a lethal melee of multiple weapons, causing heavy casualties among men, horses, and elephants.