Shloka 7
कुलिन्दपुत्रावरजस्तु तोमरै- दिवाकरांशुप्रतिमैरयस्मयै: । रथं च विक्षोभ्य ननाद नर्दत- स्ततो<स्य गान्धारपति: शिरो5हरत्,कुलिन्दराजकुमारका छोटा भाई सूर्यकी किरणोंके समान कान्तिमान् एवं लोहेके बने हुए तोमरोंद्वारा गान्धारराजके रथकी धज्जियाँ उड़ाकर जोर-जोरसे गर्जना करने लगा। इतनेहीमें गान्धारराजने उस गर्जते हुए वीरका सिर काट लिया
sañjaya uvāca |
kulindaputrāvarajas tu tomarair
divākarāṃśupratimair ayasmayaiḥ |
rathaṃ ca vikṣobhya nanāda nardatas
tato 'sya gāndhārapatiḥ śiro 'harat ||
سنجے نے کہا—کُلِند کے راجکمار کے چھوٹے بھائی نے سورج کی کرنوں کی مانند درخشاں لوہے کے نیزے (تومر) پھینک کر گاندھار راجہ کے رتھ کو جھنجھوڑ دیا اور بلند آواز میں للکار کر گرجا۔ تب گاندھار پتی نے اس گرجتے ہوئے سورما کا سر کاٹ کر گرا دیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that martial display (roaring, shaking the enemy chariot) can provoke swift, decisive retaliation; it reflects the harsh kṣatriya arena where prowess and consequence are immediate, and life can turn on a single counterstroke.
A Kulinda prince’s younger brother attacks the Gandhara king’s chariot with sun-bright iron javelins, causing it to shake and roaring in challenge; the Gandhara king responds by cutting off the attacker’s head.