Shloka 26
समाततेनेष्वसनेन कूजता भृशायतेनामितबाणवर्षिणा । बभूव दुर्धर्षतर: स सात्यकि: शरन्नभोमध्यगतो यथा रवि:,जैसे शरद्ू-ऋतुके आकाशमण्डलके बीचमें आये हुए मध्याह्नकालिक सूर्य प्रचण्ड हो उठते हैं, उसी प्रकार असंख्य बाणोंकी वर्षा करनेवाले तथा कानतक खींचे जानेके कारण गम्भीर टंकार करनेवाले अपने विशाल धनुषके द्वारा सात्यकि उस समय शत्रुओंके लिये अत्यन्त दुर्जय हो उठे
samātateneṣvasanena kūjatā bhṛśāyatenāmitabāṇavarṣiṇā | babhūva durdharṣataraḥ sa sātyakiḥ śarannabhomadhyagato yathā raviḥ ||
سنجے نے کہا—کان تک کھینچے ہوئے عظیم کمان کی گونج دار ٹنکار کے ساتھ، بے شمار تیروں کی بارش برسانے والا ساتیہ کی اس گھڑی دشمنوں کے لیے اور بھی ناقابلِ دسترس ہو گیا؛ جیسے خزاں کے صاف آسمان کے عین وسط میں دوپہر کا سورج۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power: when skill, focus, and resolve are fully gathered (the bow drawn tight, arrows released without hesitation), a warrior becomes nearly unassailable. Ethically, it suggests that strength gains legitimacy and meaning when exercised as steadfast performance of one’s duty in a righteous cause, not as uncontrolled violence.
Sañjaya describes Sātyaki on the battlefield drawing his great bow to the ear, its twang sounding loudly, and releasing a relentless shower of arrows. By this display he becomes extremely hard for enemies to approach or defeat, compared to the blazing sun in the clear autumn mid-sky.