Shloka 21
एवमुक्त: प्रत्युवाच विजयो भरतर्षभ । सत्येन ते शपे राजन् प्रसादेन तथैव च । भीमेन च नरश्रेष्ठ यमा भ्यां च महीपते,भरतश्रेष्ठ] उनके ऐसा कहनेपर अर्जुनने उत्तर दिया--'राजन्! नरश्रेष्ठ महीपाल! मैं आपसे सत्यकी, आपके कृपापूर्ण प्रसादकी, भीमसेनकी तथा नकुल और सहदेवकी शपथ खाकर सत्यके द्वारा अपने धनुषको छूकर कहता हूँ कि आज समरमें या तो कर्णको मार डालूँगा या स्वयं ही मारा जाकर पृथ्वीपर गिर जाऊँगा'
evam uktaḥ pratyuvāca vijayo bharatarṣabha | satyena te śape rājan prasādena tathaiva ca | bhīmena ca naraśreṣṭha yamābhyāṃ ca mahīpate ||
سنجے نے کہا—یوں مخاطب کیے جانے پر وجے (ارجن)، جو بھرتوں میں برتر تھا، نے جواب دیا: “اے راجن! میں سچ کی قسم کھاتا ہوں، اور آپ کے کرم نواز فضل کی بھی؛ نرश्रेष्ठ بھیم کی قسم، اور یم کے جڑواں بیٹوں (نکُل اور سہدیَو) کی قسم، اے زمین کے مالک۔ اپنے کمان کو چھو کر سچ کہتا ہوں: آج کی جنگ میں یا تو میں کرن کو مار ڈالوں گا، یا خود مارا جا کر زمین پر گر پڑوں گا۔”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of a kṣatriya’s vow: truth (satya) is treated as a sacred witness, and one’s word—sealed by revered persons and by one’s weapon—must be upheld even at the cost of life. It frames resolve and accountability as central to righteous conduct in war.
In Sañjaya’s report to the king, Arjuna responds to a challenge or provocation by taking a solemn oath. He swears by truth, by the king’s favor, and by his brothers (Bhīma and the twins), touches his bow to sanctify the pledge, and declares that he will either kill Karṇa that day or die in the attempt.