Shloka 26
राजानमेनं त्वमितीदमुक्त्वा कि कश्मलं प्राविश: पार्थ घोरम् । त्वं चात्मानं हन्तुमिच्छस्वरिघ्न नेदं सद्धिः सेवितं वै किरीटिन्,अर्जुनका यह वचन सुनकर धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ श्रीकृष्णने उनसे कहा--'पार्थ! राजा युधिष्ठिरको “तू” ऐसा कहकर तुम इतने घोर दु:खमें क्यों डूब गये? शत्रुसूदन! क्या तुम आत्मघात करना चाहते हो? किरीटधारी वीर! साधुपुरुषोंने कभी ऐसा कार्य नहीं किया है
rājānam enaṁ tvam iti idam uktvā kiṁ kaśmalaṁ prāviśaḥ pārtha ghoram | tvaṁ ca ātmānaṁ hantum icchasi arighna nedaṁ sādhuḥ sevitaṁ vai kirīṭin ||
سنجے نے کہا—بادشاہ کو ‘تو’ کہہ دینے کے بعد، اے پارتھ، تم کس ہولناک کَشمل (گمراہی و ملال) میں جا پڑے؟ اے دشمن کُش! کیا اب تم خود کو قتل کرنا چاہتے ہو؟ اے تاج پوش! یہ راستہ نیک لوگوں نے کبھی اختیار نہیں کیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse condemns sinking into crippling despair (kaśmala) and especially rejects self-destruction as contrary to the conduct of sādhus (the righteous). It frames emotional collapse and suicidal intent as adharma, urging steadiness and ethical restraint even amid war and humiliation.
After a tense exchange involving King Yudhiṣṭhira, Arjuna is portrayed as overwhelmed—so much so that he seems to contemplate self-harm. Sañjaya reports the rebuke/counsel directed at Arjuna: questioning his lapse into terrible dejection and reminding him that such an act is not practiced by the virtuous.