अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
अमर्षजं निकृतिसमीरणेरितं हृदि स्थितं ज्वलनमिमं सदा मम | हतो मया सोउ्द्य समेत्य कर्ण इति ब्रुवन् प्रशमयसे5द्य फाल्गुन
amarṣajaṁ nikṛti-samīraṇa-eritaṁ hṛdi sthitaṁ jvalanam imaṁ sadā mama | hato mayā saudyam sametya karṇa iti bruvan praśamayase ’dya phālguna ||
یُدھِشٹھِر نے کہا—میرے دل میں رنجش سے پیدا ہوئی اور فریب کی ہوا سے بھڑکی ہوئی یہ دہکتی آگ ہمیشہ بسی رہی ہے۔ مگر آج، اے فالگُن، ‘میں نے میدانِ جنگ میں روبرو آ کر کرن کو مار ڈالا’ یہ کہہ کر تم اسے بجھا دیتے ہو۔
युधिषछ्िर उवाच
The verse highlights how inner resentment, especially when intensified by perceived deceit, burns like a fire; it can be calmed not by revenge alone but by assurance that justice was pursued with honor—truthfully affirming fair, face-to-face combat within the ethical limits of war.
After Karna’s death, Yudhiṣṭhira speaks to Arjuna (Phālguna), confessing that a long-standing inner anguish fueled by Karna’s perceived unfairness has been consuming him; he says that Arjuna’s declaration—‘I killed Karna after meeting him in direct combat’—now pacifies that burning grief and anger.