Shloka 216
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
विद्ध्वा ननाद पाज्चाल्यं षष्टया पडचभिरेव च । तदनन्तर अमेय आत्मबलसे सम्पन्न आपके अमर्षशील पुत्रने पैंसठ बाणोंसे धृष्टद्युम्मको घायल करके बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | viddhvā nanāda pāñcālyaṃ ṣaṣṭyā pañcabhir eva ca | tadanantaraṃ ameya ātmabalena sampannaḥ tava amarṣaśīlaḥ putraḥ pañcaṣaṣṭyā bāṇaiḥ dhṛṣṭadyumnaṃ ghālayitvā mahāśabdena nanāda |
سنجے نے کہا—اس کے بعد بے پایاں قوتِ نفس سے بہرہ مند، تیز مزاج آپ کے بیٹے نے دھرشتدیومن کو پینسٹھ تیروں سے چھید کر زخمی کیا اور بلند آواز سے دہاڑ اٹھا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and the urge to dominate can amplify violence in war; even great strength becomes ethically ambiguous when driven by intolerance rather than restraint and dharma.
Sanjaya reports that Dhritarashtra’s son, empowered by great inner strength, strikes a Panchala warrior and then wounds Dhrishtadyumna with sixty-five arrows, roaring loudly in triumph amid the battle.