Shloka 105
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
मही वियद् दिश: सर्वा: समुद्रा गिरयोडपि वा । स्फुटन्तीति जना जज्ञुः पार्थस्य तलनि:स्वनात्,वहाँ सब लोग यही समझने लगे कि “अर्जुनके तलशब्द (हथेलीकी आवाज)-से पृथ्वी, आकाश, सम्पूर्ण दिशाएँ, समुद्र और पर्वत भी फटे जा रहे हैं!
sañjaya uvāca | mahī viyad diśaḥ sarvāḥ samudrā girayo 'pi vā | sphuṭantīti janā jajñuḥ pārthasya tala-niḥsvanāt |
پارتھ (ارجن) کی ہتھیلیوں کی تیز تالی کی آواز سن کر لوگ سمجھنے لگے کہ زمین، آسمان، تمام سمتیں، سمندر اور پہاڑ تک پھٹ رہے ہیں۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner resolve and disciplined martial energy can manifest outwardly as an awe-inspiring presence. In epic ethics, such power is not merely physical; it shapes morale and perception, reminding that courage and determination can ‘shake the world’ when aligned with one’s duty in war.
Sanjaya reports that Arjuna’s clapping produced such a thunderous sound that spectators imagined the very elements—earth, sky, directions, oceans, and mountains—were cracking. It is a poetic intensification to convey Arjuna’s formidable readiness and the battlefield’s charged atmosphere.