Shloka 166
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
नाराचेन सुतीक्ष्णेन स हतो न्यपतद् भुवि । फिर लगे हाथ भीमसेनने क्राथ (क्रथन)-को भी एक तीखे नाराचसे मारकर यमलोक पहुँचा दिया। वह राजकुमार प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा
nārācena sutīkṣṇena sa hato nyapatad bhuvi |
سنجے نے کہا—نہایت تیز نارچ تیر سے زخمی ہو کر وہ مارا گیا اور زمین پر گر پڑا۔ اسی جنگی جوش و خروش میں بھیم سین نے کرتھ نامی شہزادے کو بھی ایک تیز نارچ سے چھید کر یم کے دھام بھیج دیا؛ وہ بے جان ہو کر خاک پر ڈھیر ہو گیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark ethical gravity of war: even princes fall instantly when struck, reminding the listener that power and status are fragile. It also reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya-duty in battle and the human cost of violence.
Sañjaya reports a battlefield event: a warrior is killed by a sharp nārāca and falls to the ground; in the same sequence, Bhīmasena strikes down the prince Kratha with a nārāca, sending him to Yama’s realm.