Shloka 26
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तब क्रूर पराक्रमी राधापुत्र कर्णने थोड़ी ही देरमें होशमें आकर राजा युधिष्ठिरको मार डालनेका विचार किया ।। स हेमविकृतं चापं विस्फार्य विजयं महत् | अवाकिरदमेयात्मा पाण्डवं निशितै: शरै:,उस अमेय आत्मबलसे सम्पन्न वीरने विजय नामक अपने विशाल सुवर्णजटित धनुषको खींचकर पाण्बुपुत्र युधिष्ठिरको पैने बाणोंसे ढक दिया
sa hemavikṛtaṃ cāpaṃ visphārya vijayaṃ mahat | avākirad ameyātmā pāṇḍavaṃ niśitaiḥ śaraiḥ ||
سنجے نے کہا—تب رادھا پتر کرن، جو نہایت سخت پرाकرم والا تھا، تھوڑی ہی دیر میں ہوش میں آ کر راجا یُدھشٹھِر کو قتل کرنے کا ارادہ باندھ بیٹھا۔ اس نے سونے سے آراستہ ‘وجے’ نامی اپنا عظیم کمان پوری طرح کھینچا، اور بے اندازہ حوصلے والا وہ سورما پانڈو پر تیز دھار تیروں کی بارش کر کے اسے چاروں طرف سے ڈھانپ گیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, a warrior’s regained composure can harden into lethal intent; it invites reflection on the thin line between disciplined valor and ethically dangerous resolve—especially when the target is a king whose protection and restraint are central to dharma.
Sañjaya reports that Karṇa, recovering quickly, draws his great gold-adorned bow Vijaya and rains sharp arrows upon the Pāṇḍava—specifically Yudhiṣṭhira—signaling an immediate, focused assault with the aim of bringing him down.