Shloka 16
कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
कश्चिद् वाहीकदुष्टानां नातिहृष्टमना जगौ । उन्हीं बाहीकदेशी मदमत्त एवं दुष्ट स्त्रियोंका कोई सम्बन्धी वहाँसे आकर कुरुजांगल प्रदेशमें निवास करता था। वह अत्यन्त खिन्नचित्त होकर इस प्रकार गुनगुनाया करता था -- १५३ || सा नूनं बृहती गौरी सूक्ष्मकम्बलवासिनी
kaścid vāhīkaduṣṭānāṁ nātihṛṣṭamanā jagau |
واہیک دیس کے اُن بدکردار لوگوں سے وابستہ ایک شخص، جس کا دل ذرا بھی خوش نہ تھا، وہاں سے آ کر کُرُوجانگل میں رہنے لگا۔ وہ نہایت افسردہ دل ہو کر دھیمی آواز میں یوں بڑبڑایا— “وہ یقیناً دراز قامت، گوری رنگت والی، باریک کمبل پہننے والی ہے۔”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lens: when society is marked by corruption, a sensitive observer responds with inner heaviness rather than delight, and truthful speech may arise as lament or critique rather than celebration.
Karna introduces a dejected person connected with the Vāhīkas who ‘murmurs’ a statement; this functions as a narrative preface to a longer denunciation or description that follows in subsequent lines.