Shloka 7
Kṛpa’s Archery Display; Śikhaṇḍin Checked; Suketu Slain; Dhṛṣṭadyumna–Kṛtavarmā Clash (कृपशौर्य–पार्षतहार्दिक्ययुद्धम्)
कार्याकार्य न जानीषे कालपक्वो<5स्यसंशयम् | बह्नबद्धमकर्णीयं को हि ब्रूयाज्जिजीविषु:,तुम्हें कर्तव्य और अकर्तव्यका कुछ भी ज्ञान नहीं है। निःसंदेह तुम्हें कालने पका दिया है। (अतः तुम पके हुए फलके समान गिरनेवाले ही हो); अन्यथा जो जीवित रहना चाहता है, ऐसा कौन पुरुष ऐसी बहुत-सी न सुननेयोग्य ऊटपटांग बातें कह सकता है?
kāryākāryaṁ na jānīṣe kālapakvo ’sy asaṁśayam | bahnibaddham akarṇīyaṁ ko hi brūyāj jijīviṣuḥ ||
تمہیں نہ کرنی اور کرنی کا کچھ بھی شعور نہیں۔ بے شک زمانہ نے تمہیں موت کے لیے پکا دیا ہے—اس پھل کی طرح جو گرنے کو تیار ہو۔ ورنہ جو جینا چاہتا ہو، وہ کون آدمی اتنی سخت، ناقابلِ سماعت، بے معنی باتیں کہے گا؟
शल्य उवाच
Educational Q&A
Right judgment (knowing kārya vs. akārya) and disciplined speech are ethical necessities; reckless, abusive, or senseless talk is portrayed as self-destructive and contrary to the instinct for self-preservation.
In the Karṇa Parva war setting, Śalya delivers a sharp reprimand to his interlocutor, accusing him of lacking discernment and implying that his reckless words show he is already “ripened by Time,” i.e., destined to fall in death.