ऋषदध्या गुणै: सुदान्तांश्व॒ धुर्यवाहान् सुशिक्षितान् । “अर्जुनको दिखानेवाला पुरुष यदि उसे भी पूरा न समझे तो मैं उसे सौ हाथी, सौ गाँव, पक्के सोनेके बने हुए सौ रथ तथा दस हजार अच्छे घोड़े भी दूँगा। वे घोड़े हृष्ट-पुष्ट, गुणवान, विनीत, सुशिक्षित तथा रथका भार वहन करनेमें समर्थ होंगे
sañjaya uvāca | ṛṣadadhyā guṇaiḥ sudāntān aśvān dhuryavāhān suśikṣitān | “arjunakaṃ darśayitā puruṣaḥ yadi tam api pūrṇaṃ na vijānīyāt, ahaṃ tasmai śataṃ gajān, śataṃ grāmān, pakka-suvarṇa-nirmitaṃ śataṃ rathān, daśa-sahasrāṇi ca bhadrāṇām aśvān dadāmi | te aśvā hṛṣṭa-puṣṭā guṇavanto vinītāḥ suśikṣitā ratha-bhāra-vahanakṣamā bhaviṣyanti”
سنجے نے کہا—(اس نے) ایسے گھوڑوں کا ذکر کیا جو اوصاف میں ممتاز، خوب سدھے ہوئے، جوئے کا بوجھ اٹھانے کے قابل اور نہایت اچھی طرح تربیت یافتہ تھے۔ ‘اگر وہ شخص بھی جو ارجن کی نشان دہی کے لیے مقرر ہے، اسے پوری طرح پہچان نہ سکے، تو میں اسے سو ہاتھی، سو گاؤں، خالص سونے کے بنے سو رتھ اور دس ہزار عمدہ گھوڑے دوں گا—وہ گھوڑے تندرست و توانا، اعلیٰ نسل و سیرت والے، فرمانبردار، خوب تربیت یافتہ اور رتھ کا بوجھ اٹھانے میں قادر ہوں گے۔’
संजय उवाच
The passage highlights how worldly power often relies on incentives—lavish rewards are offered to secure reliable intelligence and certainty in identifying a key opponent. Ethically, it contrasts material inducement with the higher ideals of duty and truth: wealth is used as leverage to reduce doubt and ensure decisive action in war.
Sañjaya reports a statement describing exceptionally trained war-horses and a promise of immense gifts—elephants, villages, golden chariots, and thousands of horses—to anyone tasked with pointing out Arjuna, should that person fail to recognize him completely. The scene underscores the urgency of locating and correctly identifying Arjuna amid battlefield confusion.