Shloka 39
त्रिपुरदाह-इतिहासः
Tripura-destruction exemplum and counsel to Śalya
तच्छित्त्वा सगुणं चापं रणे तस्य महात्मन: । पपात धरणी तूर्ण स्वर्णवज्विभूषितम्,वह स्वर्ण और हीरेसे विभूषित कटा हुआ खड्ग रणभूमिमें महामना शकुनिके धनुषको प्रत्यंचासहित काटकर तुरंत ही पृथ्वीपर गिर पड़ा
tac chittvā saguṇaṃ cāpaṃ raṇe tasya mahātmanaḥ | papāta dharaṇīṃ tūrṇaṃ svarṇavajrāvibhūṣitam ||
سنجے نے کہا—میدانِ جنگ میں اس سونے اور ہیروں سے آراستہ ہتھیار کے ٹکڑے نے اس عظیم النفس شکنی کے کمان کو ڈور سمیت کاٹ دیا، اور وہ فوراً زمین پر آ گرا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic central to kṣatriya-dharma: prowess can abruptly remove an opponent’s capacity to fight, revealing how honor, vulnerability, and destiny operate within the harsh moral economy of war.
In Sañjaya’s report, a warrior’s bow is cut along with its string, and the richly ornamented weapon drops immediately to the ground—signaling a sudden disadvantage and a shift in the duel’s momentum.