Shloka 22
गाण्डीवमुक्तै: कुपितो5विकर्ण- द्रौँणिं शरैः संयति निर्बिभेद । छित्त्वा तु रश्मीस्तुरगानविध्यत् ते त॑ं रणादूहुरतीव दूरम्,क्रोधमें भरे हुए अर्जुनने गाण्डीव धनुषसे छूटे हुए भेड़के कान-जैसे अग्रभागवाले बाणोंद्वारा युद्धस्थलमें द्रोणपुत्रको विदीर्ण कर डाला। घोड़ोंकी बागडोर काटकर उन्हें अत्यन्त घायल कर दिया। इससे वे घोड़े अश्वत्थामाको रणभूमिसे बहुत दूर भगा ले गये
sañjaya uvāca |
gāṇḍīvamuktaiḥ kupito 'vikarṇa-drauṇiṃ śaraiḥ saṃyati nirbibheda |
chittvā tu raśmīṃs turagān avidhyat te taṃ raṇād ūhur atīva dūram ||
سنجے نے کہا—غصّے سے بھرے ہوئے ارجن نے گاندیو سے چھوٹے ہوئے، مینڈھے کے کان جیسے نوک والے تیروں سے میدانِ جنگ میں درون پتر اشوتھاما کو چھید ڈالا۔ پھر لگامیں کاٹ کر اس نے گھوڑوں کو سخت زخمی کیا؛ اور وہی گھوڑے اشوتھاما کو رن بھومی سے بہت دور لے بھاگے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid anger, a warrior’s action can reflect discernment: Arjuna disables Aśvatthāman’s capacity to fight by targeting reins and horses, illustrating strategic restraint within the harsh demands of kṣatriya-dharma.
Sañjaya reports that Arjuna, furious, strikes Aśvatthāman with arrows from the Gāṇḍīva; then he cuts the reins and wounds the horses, which bolt and carry Aśvatthāman far away from the battlefield.