भीमसेन: समाकीर्णो द्रौणिना निशितै: शरै: । रराज समरे राजन् रश्मिवानिव भास्कर:,राजन! अभश्व॒त्थामाके तीखे बाणोंसे समरांगणमें आच्छादित हुए भीमसेन किरणोंवाले सूर्यके समान सुशोभित होने लगे
bhīmasenaḥ samākīrṇo drauṇinā niśitaiḥ śaraiḥ | rarāja samare rājan raśmivān iva bhāskaraḥ ||
اے راجن! دراؤنی (اشوتھاما) کے تیز تیروں سے میدانِ جنگ میں ڈھکا ہوا بھیم سین شعاعوں والے سورج کی مانند چمک اٹھا۔
संजय उवाच
The verse highlights heroic steadfastness in kṣatriya-dharma: a warrior who remains firm under attack can appear even more resplendent, suggesting that courage and resolve transform suffering into visible strength.
Sañjaya describes Bhīma on the battlefield being densely struck and covered by Aśvatthāmā’s sharp arrows, yet Bhīma continues to shine in combat, compared to the sun with its rays.