Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
राजेन्द्र! इस प्रकार अभिषेक-कार्य सम्पन्न हो जानेपर शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले राधापुत्र कर्णने स्वर्णमुद्राएँ, गौएँ तथा धन देकर श्रेष्ठ ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराया ।।
sa vyarocata rādheyaḥ sūta-māgadha-vandibhiḥ | stūyamāno yathā bhānur udaye brahmavādibhiḥ || tataḥ puṇyāha-ghoṣeṇa vāditra-ninadena ca | jaya-śabdena śūrāṇāṃ tumulaḥ sarvato 'bhavat || jayet yūcur nṛpāḥ sarve rādheyaṃ tatra saṅgatāḥ || jaya pārthān sa-govindān sānugāṃs tān mahāmṛdhe | iti taṃ vandinaḥ prāhur dvijāś ca puruṣarṣabham ||
راجےندر! یوں جب ابھیشیک کا کام پورا ہوا تو دشمن کے بہادروں کا قاتل رادھا پُتر کرن نے سونے کی مُہریں، گائیں اور دولت دان کر کے برگزیدہ برہمنوں سے سَواستی واچن (مبارک دعائیہ کلمات) کروایا۔ تب سوت، ماگدھ اور وندی اس کی مدح کرنے لگے؛ وید جاننے والے برہمنوں کے پاکیزہ اُچاروں سے سراہا گیا رادھیہ طلوعِ آفتاب کی مانند درخشاں ہو اٹھا۔ پھر ‘پُنیاہ’ کے نعرے، سازوں کی گہری گونج اور سورماؤں کے جے-جے کار مل کر ہر طرف ہولناک شور بن گئے۔ وہاں جمع سب راجاؤں نے پکارا: “رادھیہ کی جے!” پھر وندیوں اور دِوِجوں نے اس مردوں کے سردار کرن کو دعا دیتے ہوئے کہا: “اس عظیم جنگ میں گووند (کرشن) سمیت، ان کے پیروکاروں سمیت، پارتھوں پر فتح پاؤ!”
संजय उवाच
The passage highlights how ritual auspiciousness and collective praise can legitimize and accelerate violent political aims. It invites ethical reflection on the misuse of sacred speech and social authority: blessings and ‘victory’ cries may sanctify a cause publicly, yet dharma remains morally contested when the goal is the destruction of kin and allies.
After Karna’s consecration/installation, bards and Brahmins praise him; instruments sound and the crowd raises victory cries. The assembled kings acclaim Karna, and the bards and Brahmins pronounce a blessing that he defeat the Pāṇḍavas along with Kṛṣṇa and their followers in the coming great battle.