Shloka 38
रथ॑ स्वमुत्सूज्य पदातिराजौ प्रगृह्ा खड्गं विपुलं च चर्म । अवषप्लुत: सिंह इवाचलाग्रा- ज्जगामान्यं भूमिप भूमिदेशम्,राजन्! वह अपने रथको छोड़कर हाथमें बहुत बड़ी ढाल और तलवार ले पर्वतके शिखरसे सिंहकी भाँति कूद पड़ा और पैदल ही विचरता हुआ युद्धस्थलके दूसरे प्रदेशमें चला गया
rathaṁ svam utsṛjya padātirājau pragṛhya khaḍgaṁ vipulaṁ ca carma | avaṣplutaḥ siṁha ivācalāgrāj jagāmānyaṁ bhūmipa bhūmideśaṁ rājān ||
سنجے نے کہا— وہ راجا اپنا رتھ چھوڑ کر پیادہ جنگجو بن گیا؛ اس نے بڑی ڈھال اور تلوار تھام لی، اور پہاڑ کی چوٹی سے شیر کی مانند جست لگا کر، اے راجن، پیدل ہی میدانِ جنگ کے دوسرے حصے کی طرف بڑھ گیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in duty: even when circumstances change (loss of chariot), a warrior committed to his role continues with courage and presence of mind, using available means without collapsing into despair.
Sañjaya describes a king leaving his chariot, taking up sword and shield, leaping forward like a lion from a mountain peak, and moving into another part of the battlefield on foot.