Shloka 22
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya-saṃvādaḥ; madhyāhna-saṅgrāma-pravṛttiḥ
Dhritarashtra–Sanjaya dialogue and the midday battle escalation
स तस्य हृदयं भित्त्वा पीत्वा शोणितमाहवे । जगाम धरणीं बाणो लोठितार्द्रवरच्छद:,वह बाण शंखकी छाती छेदकर रणभूमिमें उसका रक्त पीकर धरतीमें समा गया। उसके श्रेष्ठ पंख लोहूमें भीगकर लाल हो रहे थे
sa tasya hṛdayaṁ bhittvā pītvā śoṇitam āhave | jagāma dharaṇīṁ bāṇo loṭhitārdra-varacchadaḥ ||
وہ تیر شَنکھ کا دل چیر کر، میدانِ جنگ میں گویا اس کا خون پی کر، زمین میں دھنس گیا؛ اس کے عمدہ پر خون میں لتھڑ کر سرخ ہو گئے تھے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is not a doctrinal instruction but a stark narrative image: in war, actions have immediate and irreversible consequences. It implicitly highlights the ethical gravity of kṣatriya combat—heroic duty is inseparable from real suffering and bloodshed.
Sañjaya describes an arrow that pierces a warrior’s heart; the arrow is poetically said to ‘drink’ the blood, then sinks into the earth with its feathers stained and soaked red.