Shloka 15
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya-saṃvādaḥ; madhyāhna-saṅgrāma-pravṛttiḥ
Dhritarashtra–Sanjaya dialogue and the midday battle escalation
तदपास्य धनुश्छिन्नं विराटो वाहिनीपति: । अन्यदादत्त वेगेन धनुर्भारसहं दृढम्,सेनापति विराटने वह कटा हुआ धनुष फेंककर वेगपूर्वक दूसरे सुदृढ़ धनुषको हाथमें लिया, जो भार सहन करनेमें समर्थ था
tad apāsya dhanuś chinnaṃ virāṭo vāhinīpatiḥ | anyad ādatta vegena dhanur bhārasahaṃ dṛḍham ||
کٹا ہوا کمان پھینک کر، لشکر کے سالار وِراٹ نے فوراً ایک اور مضبوط کمان تھام لی جو سخت دباؤ اور بھاری ضرب برداشت کرنے کے قابل تھی۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in one’s appointed duty: external setbacks (like a broken weapon) should not shake inner resolve; a responsible warrior adapts quickly and continues the task without panic.
Sañjaya narrates that Virāṭa’s bow has been cut; he discards it and immediately takes up another strong, load-bearing bow, signaling readiness to continue fighting.