Shloka 16
अथैनं दशभिरन्बाणिस्तोत्रैरिव महाद्विपम् । आजपघान रणे वीरं स्मयन्निव महारथ:,इसके बाद महारथी भीमने मुसकराते हुए-से रणभूमिमें वीरवर दुर्योधनको दस बाणोंसे उसी तरह घायल किया, जैसे महावत अंकुशोंसे महान् गजराजको पीड़ा देता है
athainaṁ daśabhir anubāṇais totrair iva mahādvipam | ājaghāna raṇe vīraṁ smayann iva mahārathaḥ ||
پھر مہارتھی بھیم نے گویا مسکراتے ہوئے میدانِ جنگ میں اس بہادر کو دس پے در پے تیروں سے یوں زخمی کیا جیسے مہاوت اپنے آنکُش سے عظیم ہاتھی کو چبھوتا ہے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and dominance can be expressed with unsettling ease—“as if smiling.” It invites reflection on the ethical tension in kṣatriya-duty: even when battle is framed as duty, the manner of violence (confidence, relish, restraint, or cruelty) carries moral weight.
Sañjaya describes a great chariot-warrior striking a heroic opponent with ten successive arrows in the midst of battle, likening the repeated blows to an elephant being prodded by a goad—emphasizing forceful control and the intensity of the exchange.