वार्ष्णेयो विनदन् राजन् भूरिश्रवसम भ्ययात् । राजन! वे दसों वीर वज्रके मारे हुए वृक्षोंकी भाँति रणभूमिमें मरकर गिर पड़े। उन महाबली पुत्रोंको संग्राममें मारा गया देख वीरवर सात्यकिने गर्जना करते हुए वहाँ भूरिश्रवापर आक्रमण किया
sañjaya uvāca | vārṣṇeyo vinadan rājan bhūriśravasam abhyayāt | rājann ete daśa vīrā vajrakeṇa māritā vṛkṣā iva raṇabhūmau mṛtvā nipetuḥ | tān mahābalīn putrān saṅgrāme hatān dṛṣṭvā vīravaraḥ sātyakiḥ garjan tatra bhūriśravasi abhyakrāmat |
سنجے نے کہا—اے راجن! وارشنیہ ساتْیَکی گرجتا ہوا بھورِشروَا کے مقابل بڑھا۔ راجن! وجرک کے مارے ہوئے وہ دسوں سورما میدانِ جنگ میں بجلی سے گرے درختوں کی طرح مر کر ڈھیر ہو گئے۔ اُن مہابلی بیٹوں کو سنگرام میں قتل ہوتے دیکھ کر، بہادرترین ساتْیَکی شیر کی للکار کے ساتھ وہیں بھورِشروَا پر ٹوٹ پڑا۔
संजय उवाच
The passage highlights how battlefield grief and the sight of fallen kin can immediately harden into retaliatory resolve. It reflects the kṣatriya ethos where honor and duty in war often propel swift counter-attack, while also implicitly showing the tragic chain of violence—death begets further violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sātyaki (called Vārṣṇeya) roars and advances against Bhūriśravas. Ten heroes have been slain by Vajraka and fall like trees; seeing those mighty sons killed, Sātyaki, enraged and shouting, rushes to attack Bhūriśravas.