Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
समेत्य युधि संरब्धा विव्यधुर्निशितै: शरै: । तांश्व सर्वान् शरैस्तीक_््णर्जघान परमास्त्रवित्
saṃmetya yudhi saṃrabdhā vivyadhur niśitaiḥ śaraiḥ | tāṃś ca sarvān śarais tīkṣṇair jaghāna paramāstravit ||
میدانِ جنگ میں ایک دوسرے کے قریب آ کر، غضب سے بھڑکے ہوئے اُن سب نے تیز تیروں سے اسے چھیدنا شروع کیا۔ مگر اعلیٰ ترین استروں کا ماہر ابھیمنیو اپنے نوکیلے تیروں سے اُن سب پر پلٹ کر وار کرتا رہا اور انہیں زخمی کرتا گیا۔ اسی اثنا میں اس نے چترسین کے زرہ کو چاک کر کے اس کے سینے میں بھی ایک تیر مارا۔ پھر آپ کے بہادر مہارتھی راجکمار اکٹھے ہو کر غصّے میں بھر گئے اور ابھیمنیو کو تیز تیروں سے بیھدنے لگے؛ لیکن ابھیمنیو نے اپنے شیت بाणوں سے اُن سب کو آہت کر دیا۔
संजय उवाच
The verse highlights how anger fuels collective aggression in war, yet disciplined mastery (knowledge of astras) can counterbalance numerical pressure. Ethically, it reflects the tragic momentum of battle: once wrath governs action, violence becomes reciprocal and escalating.
Multiple warriors converge and shoot sharp arrows in a coordinated attack. The targeted hero—described as a master of superior weapons—responds with keen arrows and wounds them all, turning the assault back upon the attackers.