Shloka 27
Chapter 7: Dvīpa–Varṣa–Meru-varṇana
Description of the Dvīpa, Varṣas, and Mount Meru
तरुणादित्यवर्णाश्न जायन्ते तत्र मानवा: । तथा माल्यवत: शड्ले दृश्यते हव्यवाट् सदा,वहाँके लोग प्रातःकालीन सूर्यके समान कान्तिमान् होते हैं। माल्यवान् पर्वतके शिखरपर सदा अग्निदेव प्रज्वलित दिखायी देते हैं
taruṇādityavarṇāś ca jāyante tatra mānavāḥ | tathā mālyavataḥ śṛṅge dṛśyate havyavāṭ sadā ||
وہاں پیدا ہونے والے انسان صبح کے نوخیز سورج کی مانند درخشاں ہوتے ہیں۔ اور مالْیَوَت پہاڑ کی چوٹی پر ہویَوَاہ—اگنی دیو، نذرانوں کے قبول کرنے والے—ہمیشہ بھڑکتے ہوئے دکھائی دیتے ہیں۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human flourishing with a dharmic environment: radiance symbolizes inner purity and auspicious conduct, while the ever-burning sacrificial fire signifies continuous reverence for sacred duty and the sustaining presence of divine order.
Sañjaya is describing a particular region: its inhabitants are said to be naturally radiant like the dawn sun, and on the peak of Mount Mālyavat Agni—the oblation-receiving fire—is continually visible, indicating a perpetually sacred, ritually charged landscape.