Shloka 7
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
विव्याध विशिखै: षड्भि: कड़कपत्रै: शिलाशितै: । तब क्रोध और अमर्षमें भरे हुए आपके पुत्र नन्दकने कई हजार रथियोंके साथ आकर शिलापर तेज किये हुए कंकपत्रयुक्त छः: बाणोंसे महाबली भीमसेनको बींध डाला || ६६ || दुर्योधनश्व॒ समरे भीमसेनं महारथम्
sañjaya uvāca | vivyādha viśikhaiḥ ṣaḍbhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | tataḥ krodha-amārṣa-bhareṇa tava putro nanda(kaḥ) sahasraśo rathibhiḥ saha āgatya śilāśitaiḥ kaṅkapatrayuktaiḥ ṣaḍbhiḥ bāṇaiḥ mahābalī bhīmasenaṃ vivyādha | duryodhanaś ca samare bhīmasenaṃ mahāratham ... |
اس نے پتھر پر تیز کیے ہوئے کَنگ-پَر لگے چھ تیروں سے بھیم سین کو چھید ڈالا۔ پھر غصّے اور امَرش سے بھرا ہوا تمہارا بیٹا نندک، ہزاروں رتھیوں کے ساتھ آ کر، انہی تیز—سنگِ سابیدہ—کَنگ-پَر والے چھ تیروں سے اس مہابلی بھیم سین کو زخمی کر گیا۔ اور میدانِ جنگ میں دُریودھن نے بھی اس مہارتھی بھیم سین پر حملہ کیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) and amārṣa (injured pride) can dominate judgment and escalate harm. Even in a kṣatriya battlefield context, it implicitly contrasts raw aggression with the ethical ideal of self-mastery.
Sañjaya reports that Bhīma is struck by six stone-sharpened, heron-feathered arrows. Then Dhṛtarāṣṭra’s son—understood in context as Duryodhana—presses the attack amid many chariot-warriors, continuing the assault on Bhīma in the thick of battle.