Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
अमृष्यमाण: संरब्धो भरनुर्दिव्यं परामृशत् । पुत्रस्य ते महाराज वधार्थ भरतर्षभ
sañjaya uvāca | amṛṣyamāṇaḥ saṃrabdho dhanuḥ divyaṃ parāmṛśat | putrasya te mahārāja vadhārthaṃ bharatarṣabha |
سنجے نے کہا—وہ یہ سب برداشت نہ کر سکا اور غصّے سے بھڑک اٹھا، پس اس نے اپنا آسمانی کمان تھام لیا۔ اے مہاراج، اے بھرتوں کے سَردار! تمہارے بیٹے کے قتل کے لیے اُٹھ کھڑا ہوا، پَر دار اور استرے کی دھار والے تیر کو جوڑ کر اسی سے دُریودھن کی عمدہ کمان کاٹ ڈالی۔
संजय उवाच
The verse foregrounds the moral danger of krodha (anger) in war: when endurance fails, wrath can convert duty-bound combat into personal vengeance. It thus sharpens the ethical tension between kṣatriya-dharma (fighting as duty) and the impulse to kill driven by rage.
Sañjaya reports that a warrior, unable to bear what he witnesses, angrily takes up a divine bow and, aiming at the death of Dhṛtarāṣṭra’s son, proceeds to disable Duryodhana by cutting down his excellent bow with a sharp, winged arrow.