Shloka 27
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
वध्यमानं ततस्तत्र शरै: पार्थस्य संयुगे | दुद्राव कौरवं सैन्यं विषादभयकम्पितम्,तब पार्थके बाणोंसे संग्रामभूमिमें पीड़ित हुई कौरव-सेना विषाद और भयसे काँपती हुई इधर-उधर भाग चली
vadhyamānaṁ tatastatra śaraiḥ pārthasya saṁyuge | dudrāva kauravaṁ sainyaṁ viṣādabhayakampitam ||
سنجے نے کہا—پھر میدانِ جنگ میں پرتھ کے تیروں سے کچلی جاتی ہوئی کوروؤں کی فوج غم اور خوف سے لرزتی ہوئی صفیں توڑ کر ہر سمت بھاگ نکلی۔
संजय उवाच
Educational Q&A
When an army (or any collective) is driven by wrongful intent and loses moral and strategic steadiness, it becomes vulnerable to inner collapse—grief and fear overpower discipline. The verse highlights the ethical psychology of war: courage and clarity sustain action, while despair and fear dissolve it.
Sanjaya reports that Arjuna’s arrow-barrage is inflicting heavy damage in the fight, and the Kaurava troops, trembling with despondency and fear, scatter and flee from the battlefield.