Shloka 12
राजन! तब लक्ष्मणने भी पुन: एक बाण मारकर उसके धनुषको, जहाँ मुट्ठी रखी जाती है, वहींसे काट दिया। यह देख आपके सैनिक हर्षसे कोलाहल कर उठे ।। तद् विहाय धनुश्कछिन्नं सौभद्र: परवीरहा । अन्यदादत्तवांक्षित्रं कार्मुकं वेगवत्तरम्,शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले सुभद्राकुमारने उस कटे हुए धनुषको फेंककर दूसरा विचित्र धनुष हाथमें लिया, जो अत्यन्त वेगशाली था
rājan! tataḥ lakṣmaṇena api punaḥ eka-bāṇaṃ muktvā tasya dhanuḥ yatra muṣṭiḥ nidhīyate tatraiva chittvā pātitam. tad dṛṣṭvā tava sainikāḥ harṣeṇa kolāhalaṃ cakruḥ. tad vihāya dhanuś-chinnaṃ saubhadraḥ paravīra-hā anyad ādatta vicitraṃ kārmukaṃ vegavattaram.
اے راجن! لکشمن نے پھر ایک ہی تیر سے اس کا کمان دستے ہی کے مقام پر کاٹ دیا۔ یہ دیکھ کر آپ کے سپاہی خوشی سے شور مچانے لگے۔ تب شترو ویروں کے قتال کرنے والے سوبھدر نے ٹوٹا ہوا کمان پھینک کر دوسرا عجیب و نفیس کمان ہاتھ میں لیا، جو پہلے سے زیادہ تیز اثر تھا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness and warriorly composure: even when one’s weapon is disabled, one should not collapse into fear or rage but promptly regain capability and continue one’s duty with discipline.
Lakṣmaṇa shoots an arrow that neatly severs the opponent’s bow at the grip. The Kaurava soldiers cheer. Abhimanyu (Saubhadra) discards the broken bow and immediately takes up another, faster and more formidable bow to continue fighting.