Shloka 19
Chapter 51: Saṃdhyākāla-saṃhāra
Evening Withdrawal after Arjuna’s Counter-Advance
तथैव कृतवर्मा च कृप: शल्यश्न मारिष । विद्ध्वा नाकम्पयत् कार्ष्णि मैनाकमिव पर्वतम्,आर्य! इसी प्रकार कृतवर्मा, कृपाचार्य तथा शल्य उस मैनाक पर्वतकी भाँति स्थिर हुए अर्जुनकुमारको बाणविद्ध करके भी कम्पित न कर सके
tathaiva kṛtavarmā ca kṛpaḥ śalyas tathaiva ca, viddhvā nākampayat kārṣṇiṃ mainākam iva parvatam.
سنجے نے کہا—اے مارِش! اسی طرح کِرتَورما، کِرِپ اور شلیہ نے تیر مار کر بھی کارشنی کو مَیناک پہاڑ کی طرح ثابت قدم پایا؛ وہ اسے جنبش نہ دے سکے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness (dhṛti) in the face of harm: true martial excellence is not merely striking the enemy but maintaining unwavering resolve and composure under attack, a key aspect of kṣatriya-dharma in the epic’s ethical landscape.
Sañjaya reports that Kṛtavarmā, Kṛpa, and Śalya shower Kārṣṇi with arrows, yet he remains unshaken—compared to Mount Maināka—emphasizing the intensity of the combat and the exceptional firmness of the warrior being attacked.