Shloka 70
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
आर्जुनिस्तस्य समरे हयान् हत्वा महारथ: । ननाद बलवन्नादं तत् सैन्यं प्रत्यपूरयत्,अर्जुनके उस महारथी पुत्र इरावानने रणक्षेत्रमें श्रुतायुषके घोड़ोंको मारकर बड़े जोरसे गर्जना की और उसकी सेनाको बाणोंसे आच्छादित कर दिया
ārjunis tasya samare hayān hatvā mahārathaḥ | nanāda balavan nādaṃ tat sainyaṃ pratyapūrayat ||
سنجے نے کہا—اس معرکے میں مہارَتھی آرجُنی (اِراوان) نے شُرتایُس کے گھوڑے مار گرائے اور زور دار للکار بلند کی؛ اس نعرے نے دشمن کی فوج کو گونجا دیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a warrior’s duty in war: decisive action that neutralizes an opponent’s capacity to fight (here, by killing the horses that drive the chariot) and the psychological dimension of combat, where a powerful roar asserts courage and can unsettle the opposing ranks.
Sañjaya reports that Ārjuni (Irāvān), an elite chariot-warrior, kills the enemy’s horses in the midst of battle and then roars loudly, making the opposing army resound—an image of both tactical success and battlefield intimidation.