Shloka 18
Chapter 43: Tumult of Battle-Sounds and the Proliferation of Dvandva
Paired Engagements
यस्मात् क्षरमतीतो5हमक्षरादपि चोत्तम: । अतोड<स्मि लोके वेदे च प्रथित: पुरुषोत्तम:,क्योंकि मैं नाशवान् जडवर्ग-क्षेत्रसे तो सर्वधा अतीत हूँ और अविनाशी जीवात्मासे भी उत्तम हूँ,“ इसलिये लोकमें और वेदमें भी पुरुषोत्तम नामसे प्रसिद्ध हूँ
yasmāt kṣaram atīto ’ham akṣarād api cottamaḥ | ato ’smi loke vede ca prathitaḥ puruṣottamaḥ ||
کیونکہ میں فنا پذیر جڑ-کشیتر سے سراسر ماورا ہوں اور اَفنا جیواتما سے بھی برتر ہوں؛ اسی لیے میں لوک میں اور وید میں بھی ‘پُروشوتم’—یعنی اعلیٰ ترین پُرش—کے نام سے مشہور ہوں۔
अजुन उवाच
Educational Q&A
The Supreme (Puruṣottama) transcends both the perishable (kṣara) domain of change and the imperishable (akṣara) individual self; hence ultimate devotion and refuge are directed to the Supreme who is acknowledged by both worldly tradition and the Veda.
In the teaching dialogue on the battlefield, the speaker is defining the highest divine identity as Puruṣottama, distinguishing it from both mutable nature and the enduring self, to clarify why this Supreme is the final object of knowledge and devotion.