Shloka 41
ऐन्द्रं पाशुपतं ब्राह्मंं पारमेष्ठ्यं प्रजापते: । धातुस्त्वष्ट श्व सवितुर्वैवस्वतमथापि वा,“इस संसारमें ऐसा पराक्रम करनेवाला दूसरा कोई नहीं है। आग्नेय, वारुण, सौम्य, वायव्य, वैष्णव, ऐन्द्र, पाशुपत, ब्राह्म, पारमेष्ठ्य, प्राजापत्य, धात्र, त्वाष्ट, सावित्र और वैवस्वत आदि सम्पूर्ण दिव्यास्त्रोंको इस समस्त मानव-जगतूमें एकमात्र अर्जुन अथवा देवकीनन्दन भगवान् श्रीकृष्ण जानते हैं। दूसरा कोई यहाँ इन अस्त्रोंको नहीं जानता है
aindraṁ pāśupataṁ brāhmaṁ pārameṣṭhyaṁ prajāpateḥ | dhātuḥ tvāṣṭaś ca savitur vaivasvatam athāpi vā ||
سنجے نے کہا—وہ ایندری، پاشوپت، برہما-استر، پارمیشٹھ (اعلیٰ رب/پرجاپتی) کے استر، اور پرجاپتی کے، نیز دھاتṛ، تواشٹṛ، ساویتṛ اور حتیٰ کہ ویوَسوت (وَیوَسوَت) کے دیویہ استر بھی جانتا ہے۔ اس دنیا میں ایسی دلیری و مہارت رکھنے والا دوسرا کوئی نہیں۔ تمام انسانی عالم میں ان سب دیویہ ہتھیاروں کا حقیقی علم صرف ارجن کو—یا دیوکی نندن بھگوان شری کرشن کو—ہے؛ یہاں اور کوئی انہیں نہیں جانتا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
True power is not merely possession of weapons but mastery governed by dharma: the verse elevates Arjuna (and Kṛṣṇa) as uniquely qualified because divine astras demand discipline, right intent, and moral restraint, not just technique.
Sañjaya, narrating the Kurukṣetra war to Dhṛtarāṣṭra, lists major celestial weapons and asserts that only Arjuna—or Kṛṣṇa—knows them fully, emphasizing their unmatched capability and the extraordinary stakes of the battle.