समभ्यधावंस्त्वरिताश्रित्रकार्मुकधारिण: । सात्यकि, भीमसेन, ट्रुपदकुमार धृष्टद्युम्न, विराट, द्रुपद, राक्षस घटोत्कव और अभिमन्यु--ये सात वीर क्रोधसे मूर्च्छित हो तुरंत ही विचित्र धनुष धारण किये वहाँ दौड़े आये || २०-२१ है ।।
sañjaya uvāca | samabhyadhāvaṁs tvaritāśritakārmukadhāriṇaḥ—sātyakiḥ, bhīmasenaḥ, drupadakumāro dhṛṣṭadyumnaḥ, virāṭaḥ, drupadaḥ, rākṣaso ghaṭotkacaḥ, abhimanyuś ca—ete vīrāḥ krodhasaṁmūrcchitāḥ kṣipram eva vicitradhanurdharāḥ tatra dhāvamānāḥ || teṣāṁ samabhavad yuddhaṁ tumulaṁ lomaharṣaṇam | atāḍayan raṇe bhīṣmaṁ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
سنجے نے کہا—ہتھیار اور کمانیں تھامے وہ سب تیزی سے وہاں دوڑ آئے۔ سات्यکی، بھیم سین، پارشت کا بیٹا دھृष्टدیومن، ویرات، دروپد، راکشس گھٹو تکچ اور غضب سے بھرا ہوا ابھیمنیو—یہ ساتوں سورما غصّے کے جوش میں تھے۔ ان کے ٹکرانے سے نہایت ہنگامہ خیز اور رونگٹے کھڑے کر دینے والی جنگ چھڑ گئی؛ اور تمام سُرِنجَی ایک ساتھ ہو کر رَن میں بھیشم پر ہر سمت سے وار کرنے لگے۔
संजय उवाच
The passage highlights the tension between righteous duty and the destructive force of anger: warriors act within kṣatriya-dharma (organized, united assault in war), yet the text also marks the psychological cost—krodha (wrath) driving action and the battle becoming ‘lomaharṣaṇa,’ a reminder of war’s terrifying moral weight.
A group of seven prominent Pāṇḍava-aligned heroes—Sātyaki, Bhīma, Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa, Drupada, Ghaṭotkaca, and Abhimanyu—charge together and engage Bhīṣma. Their coordinated attack produces a fierce, tumultuous clash as they attempt to overwhelm the Kuru commander from all sides.