ततः किरीटी संरब्धो भीष्ममेवाभ्यधावत
tataḥ kirīṭī saṃrabdho bhīṣmam evābhyadhāvat | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
سنجے نے کہا—پھر کِریٹ دھاری ارجن غضب اور عزم سے بھڑک اٹھا اور سیدھا بھیشم کی طرف لپکا۔ اور تمام سرنجیہ سورما متحد ہو کر میدانِ جنگ میں ہر سمت سے بھیشم پر وار کرنے لگے، اسے مسلسل ستا کر دباؤ میں رکھنے کی کوشش کرتے ہوئے۔ اس منظر میں کشتریہ دھرم کی سختی نمایاں ہے—ناقابلِ شکست پِتامہ کو روکنے کے لیے مجتمع قوت بروئے کار آتی ہے، اور تعظیم و فرض کا تناؤ ہتھیاروں کے شور کے نیچے پوشیدہ رہتا ہے۔
संजय उवाच
The verse highlights the tension within kṣatriya-dharma: even revered elders like Bhīṣma become legitimate targets when they stand as the chief obstacle in a righteous war. Collective action and disciplined resolve are portrayed as necessary to restrain overwhelming power, while the ethical weight of fighting one’s own kin remains implicit.
Sañjaya reports that Arjuna, stirred to action, charges directly at Bhīṣma. Simultaneously, the Sṛñjaya forces unite and attack Bhīṣma from all sides on the battlefield, attempting to pressure and weaken him through coordinated assault.