भीष्मस्य शरशय्या-प्राप्तिः
Bhīṣma’s Fall to the Arrow-Bed
अश्वत्थामा ततस्तौ तु विव्याध बहुभि: शरै: । विराटद्रुपदौ वीरौ भीष्म प्रति समुझतौ
sañjaya uvāca |
aśvatthāmā tatastau tu vivyādha bahubhiḥ śaraiḥ |
virāṭa-drupadau vīrau bhīṣmaṃ prati samudyatau ||
سنجے نے کہا—پھر اشوتھاما نے بہت سے تیروں سے اُن دونوں بہادروں، وِراٹ اور دروپد، کو چھید ڈالا۔ وہ دونوں دلیر راجے بھیشم کی طرف بڑھ رہے تھے اور اس کے وध کے ارادے سے پیش قدمی کر رہے تھے؛ مگر وار کرتے کرتے ہی اشوتھاما کے جوابی حملے سے وہ خود بھی تیروں سے زخمی ہو گئے۔
संजय उवाच
The verse highlights the immediacy of consequence in righteous warfare: valor and intent (even against a formidable elder like Bhīṣma) must contend with equal and opposite force. It reflects kṣatriya-dharma in practice—courage, initiative, and the acceptance that one’s actions in battle invite swift retaliation.
Sañjaya reports that Virāṭa and Drupada are advancing with the aim of confronting (and effectively seeking the fall of) Bhīṣma. Aśvatthāmā counters them, piercing both kings with many arrows, checking their advance through superior archery.