Shloka 29
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
ततस्ते मुन2यो हृष्टा ददुशुस्तपसो बलम् । विस्मिता वचन प्राहुरिदं सर्वे महार्थवत्,उन महर्षियोंने बड़े हर्षके साथ महर्षिके उस तपोबलको प्रत्यक्ष देखा। देखकर वे सब लोग आश्चर्यचकित हो गये और इस प्रकार महान् अर्थसे भरे हुए वचन बोले
tataste munayo hṛṣṭā dadṛśus tapaso balam | vismitā vacanaṃ prāhur idaṃ sarve mahārthavat ||
پھر وہ مُنی خوشی سے بھر گئے اور انہوں نے تپسیا سے پیدا ہونے والی قوت کو اپنی آنکھوں سے دیکھ لیا۔ جو کچھ دیکھا اس پر حیران ہو کر وہ سب گہرے معنی سے بھرے ہوئے کلمات بول اٹھے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that tapas (disciplined austerity) is not merely private piety but a force that can become evident to others; when genuine, it inspires joy, reverence, and thoughtful speech, reinforcing the ethical ideal that inner self-mastery yields real strength.
Vaiśampāyana narrates that a group of sages witnesses the manifest potency produced by a great ascetic’s austerities; struck with amazement, they collectively respond by speaking weighty, meaningful words about what they have seen.