Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
अवेक्ष्या इति कृत्वाहं दृढ्भक्तेति वा द्विज । चिन्त्या ममेयमिति वा सक्तूनादातुमहसि,अतः आप मुझे अपना दृढ़ भक्त, रक्षणीय और विचारणीय मानकर अतिथिको देनेके लिये यह सत्तू स्वीकार कीजिये
avekṣyeti kṛtvāhaṃ dṛḍha-bhakteti vā dvija | cintyā mameyam iti vā saktūn ādātum arhasi | ataḥ āpa mām ātmanaḥ dṛḍha-bhaktaṃ rakṣaṇīyaṃ ca vicāraṇīyaṃ ca matvā atithaye dātum idaṃ saktūṃs svīkuru ||
پس اے دِوِج! چاہے آپ مجھے اپنا محتاج و وابستہ سمجھیں، یا اپنی ثابت قدم بھکت، یا ایسی جس پر آپ کی توجہ اور حفاظت لازم ہو—مہمان نوازی کے لیے یہ ستّو قبول فرمائیے۔
श्षशुर उवाच
The verse foregrounds atithi-dharma and compassionate giving: even a small, simple offering (saktu) becomes ethically weighty when given with humility, devotion, and concern for another’s duty to honor a guest.
A speaker addresses a brāhmaṇa, urging him to accept a humble food offering (sattu). The acceptance is framed not as personal consumption but as enabling proper hospitality toward an arriving guest, emphasizing protection and considerate regard for the giver.