Shloka 72
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
श्षशुर उवाच वातातपविशीर्णाज्ीं त्वां विवर्णा निरीक्ष्य वै । कर्षितों सुव्रताचारे क्षुधाविद्वलचेतसम्,श्वशुरने कहा--बेटी! हवा और धूपके मारे तुम्हारा सारा शरीर सूख रहा है--शिथिल होता जा रहा है। तुम्हारी कान्ति फीकी पड़ गयी है। उत्तम व्रत और आचारका पालन करनेवाली पुत्री! तुम बहुत दुर्बल हो गयी हो। क्षुधाके कष्टसे तुम्हारा चित्त अत्यन्त व्याकुल है। तुम्हें ऐसी अवस्थामें देखकर भी तुम्हारे हिस्सेका सत्तू कैसे ले लूँ। ऐसा करनेसे तो मैं धर्मकी हानि करनेवाला हो जाऊँगा। अत: कल्याणमय आचरण करनेवाली कल्याणि! तुम्हें ऐसी बात नहीं कहनी चाहिये
śvaśura uvāca vāta-ātapa-viśīrṇāṅgīṁ tvāṁ vivarṇāṁ nirīkṣya vai | karśitāṁ suvratācāre kṣudhā-vidvala-cetasam ||
سسر نے کہا—بیٹی! ہوا اور دھوپ نے تمہارے اعضا کو گھلا دیا ہے، رنگت پھیکی پڑ گئی ہے۔ تم عمدہ ورت اور آچار کی پابند ہو کر بھی بہت دبلی ہو گئی ہو، اور بھوک کی تکلیف سے تمہارا دل سخت بے قرار ہے۔ ایسی حالت میں تمہارے حصے کا ستّو میں کیسے لے لوں؟ ایسا کروں تو میں دھرم کو نقصان پہنچانے والا بن جاؤں گا۔ اس لیے اے نیک سیرت، اے کل्यাণی! تمہیں ایسی بات نہیں کہنی چاہیے۔
श्षशुर उवाच