Shloka 10
Marutta’s Sacrifice and Agni’s Embassy (मरुत्त-यज्ञे दूतत्वम्)
व्यास उवाच ततः प्रायाद् धूमकेतुर्महात्मा वनस्पतीन् वीरुधश्चापमृद्नन् । कामाद्धिमान्ते परिवर्तमान: काष्ठातिगो मातरिश्वेव नर्दन्
vyāsa uvāca tataḥ prāyād dhūmaketur mahātmā vanaspatīn vīrudhaś cāpamṛdnan | kāmād dhimānte parivartamānaḥ kāṣṭhātigo mātariśveva nardan ||
ویاس نے کہا—تب دھوئیں کے جھنڈے والے عظیم الروح اگنی دیو درختوں اور بیل بوٹوں کو روندتے ہوئے وہاں سے روانہ ہوئے۔ وہ اپنی مرضی سے یوں آگے بڑھے جیسے سردی کے اختتام پر دور تک پھیلنے والی ہوا گرجتی ہوئی تیزی سے بہتی چلی جاتی ہے۔
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the unstoppable and cleansing momentum of divine force: when a higher power (Agni) is set in motion, it advances irresistibly, reshaping its surroundings—suggesting that cosmic order can override ordinary constraints when dharmic purposes are being carried forward.
After speaking, Agni—described as ‘smoke-bannered’—moves away, crushing trees and creepers as he goes. His movement is compared to the roaring wind that ranges freely at the end of winter, emphasizing speed, breadth, and overwhelming power.