Shloka 19
अर्जुन–उलूपीसंवादः
Arjuna and Ulūpī: Explanation of Śānti and the Maṇipūra Resolution
स राजा व्यथितो व्यश्वो विधनुर्हतसारथि: । गदामादाय कौन्तेयमभिदुद्राव वेगवान्,घोड़े, धनुष और सारथिके नष्ट हो जानेपर मेघसन्धिको बड़ा दुःख हुआ। वह गदा हाथमें लेकर कुन्तीनन्दन अर्जुनकी ओर बड़े वेगसे दौड़ा
sa rājā vyathito vyaśvo vidhanuḥ hatasārathiḥ | gadām ādāya kaunteyam abhidudrāva vegavān ||
گھوڑے، کمان اور سارتھی کے مارے جانے پر بادشاہ میگھ سندھی سخت مضطرب ہو اٹھا۔ اس نے گدا ہاتھ میں لی اور بڑی تیزی سے کُنتی نندن ارجن کی طرف لپکا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata ethic: when a warrior’s external supports collapse (horses, weapon, charioteer), the inner state becomes decisive. Distress can turn into rash fury, and the moral test shifts to whether one acts with disciplined kṣātra-tejas (controlled valor) or with uncontrolled impulse.
The king, overwhelmed and disadvantaged—horses gone, bow lost, charioteer killed—abandons chariot warfare and switches to close combat. He grabs a mace and charges at Arjuna with great speed, intensifying the duel.