Shloka 153
निवृत्तमेनं द्रक्ष्याम: पुनरेष्यति च ध्रुवम् । नरेन्द्र! दूसरे लोग ये बातें कहते थे--“इस भीड़में हम अर्जुनको तो नहीं देखते हैं; किंतु उनका यह धनुष दिखायी देता है। यही वह भयंकर टंकार करनेवाला विख्यात गाण्डीव धनुष है। अर्जुनकी यात्रा सकुशल हो। उन्हें मार्गमें कोई कष्ट न हो। ये निर्भय मार्गपर आगे बढ़ते रहें। ये निश्चय ही कुशलपूर्वक लौटेंगे और उस समय हम फिर इनका दर्शन करेंगे”
nivṛttam enaṁ drakṣyāmaḥ punar eṣyati ca dhruvam | narendra! pare janā etāḥ kathāḥ kathayanti sma—“asmin janasaṁghāte vayaṁ nārjunaṁ paśyāmaḥ; kintu tasya dhanuḥ pratyakṣam iva dṛśyate | eṣa eva bhīmaṭaṅkāraḥ prasiddho gāṇḍīvo dhanuḥ | arjunasya yātrā sukhaśivā bhavatu | mārgamadhye tasya kaścid upadravo mā bhūt | nirbhayaṁ panthānam agre gacchatu | sa niścayena kuśalena punar āgamiṣyati, tadā vayaṁ punar asya darśanaṁ lapsyāmaḥ”
وَیشَمپایَن نے کہا—“جب وہ پلٹے گا تو ہم اسے پھر دیکھیں گے؛ وہ یقیناً واپس آئے گا۔” اے نریندر! لوگ آپس میں کہہ رہے تھے—“اس ہجوم میں ہمیں ارجن نظر نہیں آتا، مگر اس کا کمان صاف دکھائی دیتا ہے۔ یہی وہ مشہور گاندیو ہے جس کی ٹنکار ہیبت ناک ہے۔ ارجن کا سفر مبارک ہو؛ راہ میں اسے کوئی تکلیف نہ پہنچے۔ وہ بےخوف ہو کر راستے پر آگے بڑھے۔ وہ یقیناً خیریت سے لوٹے گا، اور تب ہم پھر اس کے دیدار کریں گے۔”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights communal dharmic goodwill: people bless the righteous hero’s journey, pray for freedom from harm, and express confident hope in his safe return—showing how public speech can uphold courage, auspiciousness, and moral support.
As Arjuna proceeds on his mission, the crowd cannot see him directly but recognizes him by the visible, famous Gāṇḍīva bow. They comment on its fearsome twang and offer blessings that he travel safely and return, so they may see him again.