Shloka 10
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
सापि बाष्पकलां वाचं निगृह्याश्रूणि चैव ह,दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
sāpi bāṣpakalāṃ vācaṃ nigṛhyāśrūṇi caiva ha, dṛṣṭvā govindam āyāntaṃ kṛpaṇaṃ paryadevayat |
وَیشَمپایَن نے کہا— اُس نے بھی آنسوؤں سے ٹوٹتی ہوئی آواز کو سنبھالا، اشک روک لیے، اور گووند کو آتے دیکھ کر نہایت دردناک انداز میں فریاد و زاری کرنے لگی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic emotional discipline: even amid intense sorrow, one attempts to restrain speech and tears, yet grief naturally seeks expression. It also frames Krishna (Govinda) as a moral and devotional focal point—his presence evokes deep, reverent emotion rather than ordinary reaction.
An unnamed woman, overwhelmed with sorrow, sees Krishna approaching. She tries to control her tear-choked voice and weeping, but still breaks into piteous lamentation as he comes near.