Shloka 16
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
जरेयं नावबुद्धा मे नाभिज्ञातं सुखं च मे । शतवर्षोषितं मां हि न त्वमभ्यनुजानिथा:,उत्तंकने कहा--गुरुदेव! मेरा मन सदा आपमें लगा रहा। आपहीका प्रिय करनेकी इच्छासे मैं निरन्तर आपकी सेवामें संलग्न रहा, मेरा सम्पूर्ण अनुराग आपटहीमें रहा है और आपहीकी भक्तिमें तत्पर रहकर मैंने न तो लौकिक सुखको जाना और न मुझे आये हुए इस बुढ़ापाका ही पता चला। मुझे यहाँ रहते हुए सौ वर्ष बीत गये तो भी आपने मुझे घर जानेकी आज्ञा नहीं दी
jarā iyaṁ nāvabuddhā me nābhijñātaṁ sukhaṁ ca me | śatavārṣoṣitaṁ māṁ hi na tvam abhyanujānithaḥ ||
اُتّنگ نے کہا— مجھے یہ بھی خبر نہ ہوئی کہ بڑھاپا آ گیا ہے، اور نہ میں نے کبھی دنیاوی آسائش کو جانا۔ حقیقت یہ ہے کہ یہاں رہتے رہتے میرے سو برس گزر گئے، پھر بھی آپ نے مجھے جانے کی اجازت نہیں دی۔
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
Single-minded service and disciplined devotion to one’s teacher and duty can make one indifferent to personal comfort and even unaware of time’s passage; yet dharma also requires proper permission and completion of obligations before returning to worldly life.
Uttaṅka addresses his superior, stating that he has remained in service so long that he neither sought pleasure nor noticed aging, and he emphasizes that despite a hundred years of residence he has not been granted leave to depart.