Shloka 2
Uttanka’s Inquiry and Vāsudeva’s Adhyātma Exposition
Guṇa–Ritual–Immanence Teaching
पुन: पुनश्च वार्ष्णेयं पर्यष्वजत फाल्गुन: । आ चरक्षुविषयाच्चैनं स ददर्श पुन: पुन:,अर्जुनने वृष्णिवंशी प्यारे सखा श्रीकृष्णको बारंबार छातीसे लगाया और जबतक वे आँखोंसे ओझल नहीं हुए, तबतक उन्हींकी ओर वे बारंबार देखते रहे
punaḥ punaś ca vārṣṇeyaṃ paryaṣvajata phālgunaḥ | ā carakṣu-viṣayāc cainaṃ sa dadarśa punaḥ punaḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—فالگُن (ارجُن) نے وار بار وار وارنشیہ (شری کرشن) کو سینے سے لگایا۔ اور جب تک وہ نگاہ کی حد سے اوجھل نہ ہو گئے، ارجن بار بار انہی کی طرف دیکھتا رہا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-emotional dimension of dharma: true guidance and friendship are honored with gratitude and reverence. Arjuna’s repeated embrace and lingering gaze show loyalty, humility, and recognition of Kṛṣṇa’s sustaining role after the trials of war.
As Kṛṣṇa departs, Arjuna repeatedly embraces him and continues to look after him until he is no longer visible, emphasizing the pain of separation and the depth of their bond.