Shloka 30
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
न क्वचित् सुखमत्यन्तं न क्वचिच्छाश्वती स्थिति: । स्थानाच्च महतो भ्रंशो दुःखलब्धात् पुन: पुन:,जीवको कहीं भी अत्यन्त सुख नहीं मिलता। किसी भी लोकमें वह सदा नहीं रहने पाता। तपस्या आदिके द्वारा कितने ही कष्ट सहकर बड़े-से-बड़े स्थानको क्यों न प्राप्त किया जाय, वहाँसे भी बार-बार नीचे आना ही पड़ता है
na kvacit sukham atyantaṃ na kvacic chāśvatī sthitiḥ | sthānāc ca mahato bhraṃśo duḥkha-labdhāt punaḥ punaḥ ||
سِدّھ نے کہا—کسی جگہ بھی جیو کو مطلق خوشی نہیں ملتی؛ کسی عالم میں اس کی حالت ابدی نہیں رہتی۔ تپسیا وغیرہ کے ذریعے بڑے دکھ سہہ کر اگر بلند ترین مقام بھی حاصل ہو جائے، تو اس عالی مقام سے بھی بار بار نیچے گرنا پڑتا ہے۔
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
All worldly and even celestial attainments are impermanent: perfect, lasting happiness is not found in any realm, and even hard-won exalted states are subject to decline. Therefore one should cultivate detachment and seek what is beyond change.
A Siddha addresses the listener with a reflective instruction on the instability of all “stations” (worlds or ranks). The point is to temper pride in achievement and to redirect aspiration from temporary rewards to enduring spiritual realization.