Shloka 1
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
/ (दाक्षिणात्य अधिक पाठके ३०६३ श्लोक मिलाकर कुल ४७३ श्लोक हैं) नफमशा< (0) अमन न पजञ्चदशो<् ध्याय: भगवान् श्रीकृष्णका अर्जुनसे द्वारका जानेका प्रस्ताव करना जनमेजय उवाच विजिते पाण्डवेयैस्तु प्रशान्ते च द्विजोत्तम | राष्ट्र कि चक्रतुर्वीरी वासुदेवधनंजयौ
Janamejaya uvāca |
Vijite pāṇḍaveyais tu praśānte ca dvijottama |
Rāṣṭre kiṁ cakratuḥ vīrau vāsudeva-dhanañjayau ||
جنمیجَے نے کہا—اے افضلِ دُو بار جنم لینے والے! جب پانڈوؤں نے راجیہ پر فتح پا لی اور ساری مملکت میں امن قائم ہو گیا، تو اُن دو بہادروں—واسودیو (شری کرشن) اور دھننجَے (ارجن)—نے اس کے بعد کیا کیا؟
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical-political transition: after rightful victory, the priority becomes praśānti—stabilizing the realm and restoring order. It highlights that dharma is not only winning a war but also establishing peace and responsible governance afterward.
Janamejaya asks the narrator (addressed as dvijottama) what Kṛṣṇa and Arjuna did once the Pāṇḍavas had secured victory and the kingdom had become peaceful, setting up the next events of the Aśvamedhika Parva.